เรื่้องสั้น : อมยิ้ม

posted on 05 Jan 2009 21:21 by stampkung

กินอะไรอยู่หนะ?

เด็กชายตัวเล็กๆกำลังวิ่งหมุนวนไปรอบๆ...


"อมยิ้ม

ฉันตอบไปตามความจริงไม่ได้ปกปิดอะไร


แล้วมันอร่อยหรอ?

อื้ม

ฉันส่งอมยิ้มในมือให้กับเขาโดยไม่ได้คิดอะไร


เรากินได้จริงๆหรอ?

ได้สิ…”

เขายิ้มอย่างดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่น... จริงๆแล้วเราทั้งคู่ต่างก็เป็นเด็ก

เราทั้งสองคนเห็นหน้ากันมานับแต่เกิด

อยู่บ้านติดกัน

รู้จักกันอย่างดี

รู้ว่าเขาชอบอะไร

เขาก็รู้ว่าฉันชอบอะไร

สนิทสนมกัน

ไปไหนก็ไปด้วยกัน

หัวเราะ ร้องไห้ ปลอบโยน ทุกสิ่งทุกอย่าง


แต่แล้ววันนี้ ... คือวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน


อ๊ะ อย่ากินหมดจิ…"

อมยิ้มหมดไปแล้ว พร้อมๆกับเวลาของเราที่กำลังจะจบลง

เขาเป็นคนกินมันหมด....

โกรธนะ

โกรธสุดๆเลยด้วย ถึงไม่ใช่ความผิดของเขาสักนิด

โกรธหรอ…? ขอโทษนะ.. ”

เขาทำหน้าสำนึกผิดก่อนจะเอ่ยเบาๆ

ถึงจะพูดมาแบบนั้น แต่สีหน้าคงไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆหรอกมั้ง

อมยิ้มนั่นรสโปรดเลยนะ..

อมยิ้มยี่ห้อชุบอุชุบอุชิบรสแครอทโคล่า...

 

บ้าที่สุดเลย..


งั้น เดี๋ยวฉันซื้อคืนให้นะ
อ๊ะ...อืม

พอพูดแบบนั้นเราก็ได้แต่ยิ้ม..


บ้าที่สุด

เดี๋ยวซื้อคืน...อะไรกัน

นี่ผ่านมาสิบสี่ปีแล้วนะ

 


ตั้งแต่นั้นมา อมยิ้มก็กลายเป็นเสมือนของต้องห้ามไป

เราไม่ได้ติดต่อหรืออะไรกันอีก เช่นเดียวกับที่ตัดขาดความสัมพันธ์กับอมยิ้มสุดโปรด

กลายเป็นแค่ เพื่อนที่เคยรู้จักกันคนนึงเท่านั้น

บางทีหน้าตาเป็นอย่างไรตอนนี้ก็ยังไม่รู้

เขาอาจจะมีเพื่อนมากมาย

มีชีวิตที่ดี มีความสุข

อยู่โรงเรียนดีๆ

จนสุดท้าย ก็ไม่มีที่ว่างในเซลล์สมองเหลือสำหรับคนอย่างเราอีก

แม้แต่ชื่อ... ยังจะจำได้หรือเปล่า



ฉันกำลังเดินอยู่ที่เดิม

เดินอยู่...ที่ตรอกที่เปลี่ยนแปลงไปตามการเวลา

ที่ๆเคยเป็นถนนแคบๆ

ถูกขยายใหญ่ขึ้น



แม้วันนี้หิมะจะโปรยปราย...

แต่ร้านรวงต่างๆต่างวางตัวเรียงราย พากันอวดโชว์สินค้าใหม่ล่าสุดหรือสินค้าลดสุดขีด

เด็กสาวกำลังจับกลุ่มกุ๊กกิ๊กกันหน้าร้านกระเป๋า

เด็กชายกำลังจับกลุ่มสรวลเสเฮฮากันอยู่ริมทางเดิน

ที่เมื่อกี้พอเราเดินผ่านก็ผิวปากวีดวิ้วเชิงหยอกแซว เช่นเดียวกับเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักก่อนหน้านี้

มองไปทางไหนก็เหมือนไม่มีที่สำหรับฉันเลย

ความเหงาค่อยๆกัดกินเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจทีละนิด ทีละนิด

อยากร้องไห้ก็คงไม่มีน้ำตาให้ร้อง

อยากหัวเราะก็ไม่สามารถหัวเราะออกมาดังๆได้

ทำได้แค่.... ใช้ชีวิตประจำวันไปอย่างไร้จุดหมาย


หิมะที่โปรยปรายเบาๆ

ท่ามกลางช่วงเวลานับถอยหลังสู่ช่วงเวลาปีใหม่

ทำไมเรามานั่งอยู่ตัวคนเดียวนะ

 

เราควรจะยิ้ม..สิ

เราควรจะหัวเราะ สนุกสนานไปกับแสงสีเสียงดนตรีที่ร่ายรำอยู่เบื้องหน้า

ทำไมเวลาแบบนี้

เราอยากร้องไห้...

 

นี่ โกรธเหรอ?

เอ๋?

อมยิ้มหนะ ฉันซื้อมาคืนแล้วนะ

++++

thanks พี่โจ๊กคุง ฮะ...

เรื่องนี้เขียนขึ้นมาจากประโยคเดียวที่อยู่ดีๆก็อยากลองขึ้นมาคือ

"อมยิ้มที่เอาไปหนะ เมื่อไรจะคืน"

ซึ่งก็คิดไม่ถึงว่าจะออกมาแนวไหนเหมือนกันตอนเขียน... = =

edit @ 5 Jan 2009 21:29:37 by แสตมป์คุง

Comment

Comment:

Tweet

^o^ โอ้ว สนุกดีนะเรื่องนี้ เนื้อเรื่องดี โอเคเลยแหละ

#1 By [ - $ l |\/| 0 |\| - ] on 2009-01-09 23:26